Boísimo vídeo dun motor Stirling, construído con material de refugallo, en funcionamento. Máis información na páxina de orixe. Envío de Suso. Grazas!!!
Sobrevoando Marte
Imaxinade que puidésedes sobrevoar Marte a pouca distancia da súa superficie… Veriades algo moi semellante a este vídeo que acaba de enviarme o meu amigo Salva e que está xerado usando datos reais tomados pola cámara HIRISE a bordo do Mars Reconnaissance Orbiter. Impresionante, verdade?
Iniciación á enxeñería
Queredes saber como se constrúe un viaduto? Non vos perdades a oportunidade de aprendelo coa colaboración de Julio M. Mancebo, enxeñeiro de C.C.P.
En este espacio vamos a intentar explicar a dónde se van buena parte de nuestros impuestos. Sí, hablamos de obras. Son costosas y molestas, pero al mismo tiempo imprescindibles para el desarrollo y prosperidad de un país. Hoy voy a acercaros a un tramo del AVE (tren de alta velocidad) a la altura de Padrón (A Coruña). Para ello comenzaremos con un vocabulario básico definido con pocas palabras y de uso común.
- VIADUCTO: puente de diseño sencillo.
- TABLERO: parte del viaducto por la cual circulan los vehículos.
- PILA: columna sobre la que apoya el tablero.
- ZAPATA: base oculta sobre la que apoya la pila.
Si habéis entendido bien los conceptos, en la foto podéis ver un viaducto en construcción, con todas sus pilas y con varios tramos de tablero terminados. La estructura metálica que se intuye en la foto se denomina AUTOCIMBRA, y es la que hace de encofrado (molde) del tablero. En nuestro caso es una AUTOCIMBRA SUPERIOR, ya que está formada por una gran viga biapoyada que soporta el encofrado del tablero. Dicha viga se apoya en un tramo de tablero y en una pila. Una vez terminado el VANO (tramo de tablero entre dos pilas), se desplaza la AUTOCIMBRA a la siguiente posición con la ayuda de un mecanismo hidráulico. Dicha operación se repetirá tantas veces como vanos tenga el viaducto.
A chuvia de estrelas das Perseidas
A interesantísima colaboración de hoxe é un luxo. Vén asinada por Salva Bará, profesor do departamento de Física Aplicada da USC e responsable da iniciativa Astronomía na beirarrúa (podedes seguilos en Facebook). Moitísimas grazas!!!
Se mirades o ceo estas noites seguramente veredes unha chea de estrelas fugaces (ou meteoros, que tamén se chaman así). É a chuvia de estrelas das Perseidas, ou “Bágoas de San Lourenzo”. As mellores noites son as do 12 e 13 de agosto. Non necesitas ningún aparello especial para velas. Ponte roupa de abrigo, bótate nunha tumbona e desfruta vendo o ceo de verán. E cando menos o esperes… zas! Algo semellante a unha estrela aparece de súpeto, móvese rapidamente polo ceo e desaparece. Hai quen di que se pode pedir un desexo e que seguramente se cumpre. Non todo o mundo cre niso, pero o que sí sabemos é que en realidade non son estrelas. Son pedriñas, chamadas meteoroides, a maioría delas do tamaño dun grao de arroz ou de millo, que andan polo espazo e entran na atmósfera da Terra con velocidades incriblemente grandes: uns 60 quilómetros por segundo. Si, por segundo! Iso veñen sendo máis de 200.000 quilómetros por hora! Ao rozar co aire a tan grande velocidade os meteoroides quecen, póñense incandescentes e emiten luz: así se forma unha estrela fugaz.
Vídeo das Perseidas (Nota da editora: agora mesmo hai problemas para incrustar vídeos de YouTube e tamén para facelo desde a biblioteca de medios en diferentes formatos, así que vos deixo unha ligazón).
A maioría delas desfanse pronto, despois de percorrer un anaco de ceo. Porén, hainas que brillan máis do normal e deixan no aire unha estela que permanece un tempo. E algunhas son dun tamaño máis grande, brillan moito, deixan unha grande estela e mesmo poden facer un son como de treboada: esas chámanse bólidos. Os anacos dun bólido poden chegar a caer ao chan: son os meteoritos, pedras interesantísimas porque son minerais que veñen directamente do espazo exterior. Os meteoritos axúdannos a coñecer mellor como se formou o Sistema Solar, incluíndo a Terra e nós mesmos. Se atopas algún, avísanos!
Para saber máis:
http://www.spmn.uji.es/ESP/presentacion.html
http://www.spmn.uji.es/ESP/activ1.html
Vídeos educativos procedentes de YouTube
Miña irmá faime chegar esta interesante ligazón. En Utubersidad atoparedes unha magnífica selección de vídeos educativos procedentes de YouTube e clasificados por materias.
1, 2, 3, 4, 5…
Que vos parece o despezamento do Hyundai Genesis 2010? O envío é de Suso, colaborador deste blog e para ver acceder á ligazón onde se publica esta foto e un post moi interesante, soamente tedes que facer clic nela.
De aqueles blogues estas redes sociais
Que sabedes das redes sociais? Aprendede un montón con este imprescindible post. A súa autora, Tati Mancebo, ten unha ampla experiencia profesional no ámbito da xestión cultural.
En 2003 comezaron a popularizarse os blogues. Construír unha web de deseño simple cos contidos organizados cronoloxicamente abriu a porta pública a todas as persoas que tiñan algo que dicir. E mudaron a face de Internet, até aquel momento inzada de páxinas estáticas que servían unicamente como medio de contacto ou bases de datos. Servizos como Blogia, Blogger e Blogalia, nun principio, foron secundados por outros como Tumblr e Blogaliza, o primeiro servidor galego de blogues. Un blogue para cada individuo consciente de pertencer á comunidade dos produtores de contidos.
Os comentarios eran habituais e a lectura dos que te seguían de obrigado cumprimento, independentemente do interese propio por uns asuntos ou por outros. Co tempo o número de blogues multiplicouse, os comentarios fixéronse máis escasos, as visitas mesmo nos blogues máis populares, baixaron considerabelmente e en Galiza falouse por ver primeira da morte do blogomillo, entendendo por este a comunidade de blogues escritos en galego.
Mais coa popularización dos blogues e o costume estendido de comunicación a través das SMS naceu o microblogueo, asentado en servizos como Twitter, inicialmente condenado ao fracaso pola opinión experta pois non se albiscaba ningunha das súas funcións actuais agás en caso de xeneralizarse o seu uso, premisa que non demorou moito en facerse realidade, e todos os seus clons, entre o que se encontra o servizo galego Lareta. O microblogueo permitía presenza e relevancia na rede sen o gran esforzo que esixía escribir un post case a diario, escrito pensando máis a estas alturas no interese dos lectores que no propio. Dicir onde estabas e que andabas a facer, alén de reflexións circunstanciais sobre temas de actualidade eran suficientes para seguir movendo pequenas masas. Ademais incluiuse no soporte a posibilidade de subscribirse por RSS ás anotacións ou actualizacións de estado das persoas que nos seguían ou que nos parecían interesantes, ferramenta de grande utilidade nun mar cada vez máis cheo de auga.
A relevancia das identidades dixitais xa non dependían dos visitantes anónimos que pasasen polas súas casas cada día senón dos seus grupos de amigos e da relevancia destes para atraer outros novos. E ao mesmo tempo, apareceron as chamadas redes sociais temáticas ou especializadas en determinados medios para compartir información: Youtube e Vimeo para partillar vídeos, Flick, Picasa ou Photobucket e outros para exhibir e compartir fotografías, Linkedin para promoción e contacto profesionais… Até hoxe en día, que coexisten redes orientadas case cara a calquera tema: mascotas, viaxes, deporte, gastronomía etc.
E cando semellaba que Myspace se especializaba cada vez máis como ferramenta indispensábel entre os profesionais da música, lonxe da rede de redes que pretendía ser, e outras redes xeneralistas de ámbito global perdían fol, apareceu Facebook e deu o golpe: 175.000.000 de usuarios no mundo que aumentan en 500.000 cada día. Fálase de 8.000.000 de usuarios no Estado Español e o Faro de Vigo aventurouse a calcular o outro día que os galegos chegan a 100.000.
A xente anúnciase, mantén os seus amigos informados do que fai, do que lle pasa pola cabeza, conspira, protesta, lerchea, experimenta, mostra fotos, vídeos, ligazóns interesantes, vaia, o mesmiño que antes pero en calquera momento desde un ordenador ou, cada vez máis, desde un móbil mediante aplicacións como Pixelpipe, que permiten actualizar o estado en todas as redes ao mesmo tempo, sen necesidade de ir pasando por cada unha delas. E todo isto sen falar xa doutras como Qik e Kyte, que permiten subir vídeos e imaxes desde o móbil directamente a Internet en tempo real, e de aí a Facebook e outras redes sociais, sen necesidade de almacenalos na memoria do aparello.
E ti, cantos amigos tes?
As 24 horas de Le Mans para vehículos ecolóxicos
Carreiras para coches ecolóxicos!!! Non deixedes de ler este sorprendente post escrito por Suso Pensado, profesor do departamento de Francés do IES de Pastoriza.
O deporte comeza a estar menos reñido coa sensibilidade ecolóxica e a busca de alternativas ós carburantes fósiles. A proba máis palpable ten lugar no mítico circuito de Le Mans onde se disputa a carreira de resistencia máis importante do mundo. E é que este circuito non ten parada en todo o ano, pois, ademais das 24 horas de coches, celébranse tamén as 24 horas de camións, de motos, de bicicletas e mesmo de patíns. E asegúrovos que non van precisamente de paseo!
Volvendo ao que nos interesa neste momento, en xullo deste ano terá lugar a primeira carreira de coches ecolóxicos, construídos a pequena ou gran escala, pero dispostos á venta no mercado. É dicir, non se trata de prototipos, senón de vehículos preparados para circular polas estradas. Xa se sabe que a carreira se disputará en varias categorías, con coches eléctricos, híbridos, de hidróxeno, de gas natural e de biocarburantes. O obxectivo, polo de agora, non é tanto a velocidade, como demostrar que as tecnoloxías limpas, como a do Venturi Astrolab solar que presentamos na foto, son viables hoxe en día.
Venturi Astrolab, vehículo solar que participará nas 24 horas de Le Mans para coches ecolóxicos.
O Peugeot 908 Híbrido competirá con moita probabilidade nas 24 horas de Le Mans, 2009.
Volvendo ao que nos interesa neste momento, en xullo deste ano terá lugar a primeira carreira de coches ecolóxicos, construídos a pequena ou gran escala, pero dispostos á venta no mercado. É dicir, non se trata de prototipos, senón de vehículos preparados para circular polas estradas. Xa se sabe que a carreira se disputará en varias categorías, con coches eléctricos, híbridos, de hidróxeno, de gas natural e de biocarburantes. O obxectivo, polo de agora, non é tanto a velocidade, como demostrar que as tecnoloxías limpas, como a do Venturi Astrolab solar que presentamos na foto, son viables hoxe en día.
Venturi Astrolab, vehículo solar que participará nas 24 horas de Le Mans para coches ecolóxicos.
E dicimos polo de agora, porque algo se está movendo na carreira francesa de resistencia. Se hai uns anos os vehículos diesel revolucionaron a resistencia ó copar as primeiras prazas cos Audi TDI, Peugeot aposta máis forte aínda presentando o seu 908 híbrido diesel para correr na carreira absoluta das 24 horas de Le Mans 2009. O prototipo xa está a punto, pero mantense o suspense sobre a súa presentación oficial. Anunciárase a súa participación para os 1000 quilómetros de Shanghai no pasado mes de novembro, pero a suspensión desta carreira obrigou ós aficionados a armarse de paciencia para demostrar dunha vez por todas que o gusto polos automóbiles rima perfectamente co respecto polo medio ambiente e o consumo racional de enerxía.
O Peugeot 908 Híbrido competirá con moita probabilidade nas 24 horas de Le Mans, 2009.Keitai shosetsu ou novelas en sms
Nesta ocasión temos a sorte de contar coa colaboración de Montserrat Collazo, profesora do departamento de Lingua Galega do IES de Pastoriza, que nos propón un novo uso para o noso teléfono móbil.
Dende o teu móbil
- envías mensaxes
- anotas na axenda
- fas fotos
- consultas Internet
- escoitas música
- fas pequenas movies
- oriéntaste co GPS
- xogas cos marcianitos…
Fas case, case de todo ademais de falar por teléfono.
Agora imaxina que podes facer aínda máis cousas, por exemplo… publicar unha novela. Si, publicar unha auténtica novela. Isto é o que está de moda en Xapón hoxe. Alí como aquí todo o mundo leva no peto un teléfono móbil, pero alí máis que aquí a xente adica moito tempo aos seus desprazamentos diarios da casa ao traballo ou ao instituto.
Alí (a diferencia do que pasa aquí) non está moi ben visto falar a través do móbil no tren ou no bus, pero si consultalo. En Xapón a rede vai moi rápido e é de fácil acceso polo que todo o mundo se entretén coa súa microcomputadora.
O ano pasado, cinco dos dez best sellers do Xapón saíron en formato móbil. As súas autoras son case sempre mulleres moi novas e que medraron lendo mangas. Todas elas son moi habelenciosas co teclado do seu teléfono e as novelas que escriben van dirixidas fundamentalmente a un público adolescente, polo tanto cunha temática moi emotiva e moi triste: amores imposibles, celos, mortes de xoves, etc.
Todas escriben polo mero gusto de escribir, pois non cobran polo seu traballo, aínda que sexan lidas por millóns e millóns de seguidores.
Como funciona este tipo de edición? Pois moi doado; un pode subscribirse por só 3€ ao mes, a unha ou varias novelas vía móbil e -entrando a través de internet- vas baixando cada día un capítulo. Necesitas un teléfono con tecnoloxía i-mode e conexión a internet.
A de máis éxito en Xapón o ano pasado: Koizora (Ceo de amor) tivo máis de 25 millóns de lectores. Comezou sendo unha keitai shosetsu (novela de móbil), pero pronto deu lugar a unha película, despois a un dorodrama (telenovela de poucos capítulos) e por fin foi publicada en papel.
Outra que tamén tivo unha magnífica acollida foi Un litro de lágrimas (dramón onde os haxa) con máis de 20 millóns de lectores (tamén adaptada ao cine).
Este fenómeno xa se estende por Corea do Sur e China polo que pronto o teremos como algo habitual nos nosos terminais móbiles.
En España e Hispanoamérica xa se fixeron os primeiros intentos e así autores pertencentes ao movemento Cyberpunk como Javier Lorente ou outros chegados da “literatura tradicional” como Suso de Toro ou Patricia Suárez xa deron un paso adiante. Pero aquí seguimos botando algo en falta: onde están as nosas escritoras de keitai shosetsu, esas rapazas novas que tan ben se manexan co teclado do móbil?
O Congo na mochila
Reabro a sección de colaboracións do blog con esta interesantísima entrada escrita por Nacho Menéndez, profesor do departamento de Ciencias Sociais do IES de Pastoriza.
Xoguemos ao Trivial.
– Pregunta: Onde está a República Democrática do Congo?
– Resposta: en África central.
– Pregunta: Enumera polo menos tres instrumentos electrónicos co cualificativo de “tic”.
– Resposta: Teléfono Móbil, GPS e ordenador con sistema wifi.
– Pregunta: Que ten que ver a República Democrática do Congo cos “aparatos” anteriormente mencionados?
– Resposta: O coltán.
– Que é o coltán?
– Resposta: É unha contracción de dous minerais, a columbita e a tantalita. O coltán é fundamental para o desenvolvemento da telefonía móbil, a fabricación de ordenadores, a PlayStation, os mísiles chamados intelixentes, incluso para os implantes de órganos.
Os milagres do coltán débense ás súas particularidades. É capaz de soportar temperaturas moi elevadas. Almacena carga eléctrica temporal e libéraa cando é necesario. É altamente resistente á corrosión.
– Pregunta: Onde se atopan os maiores xacementos do mundo de coltán?
– Resposta: O 80% das reservas están na rexión de Kivu e Itari, ao leste da República Democrática do Congo (ver mapa).
– Pregunta: Onde está a República Democrática do Congo?
– Resposta: en África central.
– Pregunta: Enumera polo menos tres instrumentos electrónicos co cualificativo de “tic”.
– Resposta: Teléfono Móbil, GPS e ordenador con sistema wifi.
– Pregunta: Que ten que ver a República Democrática do Congo cos “aparatos” anteriormente mencionados?
– Resposta: O coltán.
– Que é o coltán?
– Resposta: É unha contracción de dous minerais, a columbita e a tantalita. O coltán é fundamental para o desenvolvemento da telefonía móbil, a fabricación de ordenadores, a PlayStation, os mísiles chamados intelixentes, incluso para os implantes de órganos.
Os milagres do coltán débense ás súas particularidades. É capaz de soportar temperaturas moi elevadas. Almacena carga eléctrica temporal e libéraa cando é necesario. É altamente resistente á corrosión.
– Pregunta: Onde se atopan os maiores xacementos do mundo de coltán?
– Resposta: O 80% das reservas están na rexión de Kivu e Itari, ao leste da República Democrática do Congo (ver mapa).
Esta é unha das zonas máis violentas do mundo. A loita de cinco grupos armados apoiados por países veciños como Ruanda, Uganda e Burundi polo control do coltán, provocaron o desprazamento dunhas 250.000 persoas o pasado mes de outubro. En total hai polo menos -segundo Amnistía Internacional- 1,2 millóns de persoas desprazadas en Kivu Norte. É incalculable o número de mulleres e nenas que teñen sufrido violencia sexual.
Algunhas cifras máis que nos axuden a situar a catástrofe humanitaria que vive O Congo:
- Cinco millóns de persoas mortas dende 1998.
- 30.000 nenos e nenas recrutados polas diferentes forzas armadas ao longo destes dez anos. Estímase que aínda hai entre 3.000 e 7.000 menores soldados e esta cifra podería estar aumentando (datos de Amnistía Internacional).
– Última pregunta: Mira o teu móbil, ou o teu ordenador, ou o teu videoxogo… que pensas?
Ciencia + Tecnoloxía 