Agora que o meu fillo maior é fan absoluto de Inazuma Eleven e non perde un capítulo, sempre me lembro de Campións. A pesar do que puidera parecer, estas series teñen moi pouco que ver co fútbol real.
E confirmando as miñas sospeitas, os de microsiervos sacaron unha entrada facendo unha estimación do que mediría o campo de fútbol que tantas veces percorreron Benji e Oliver. Nada menos que 18 km de lonxitude!!! Por iso estaban todo o tempo a suar…
Visto en microsiervos.
Non vos perdades esta entrada de amazings. Se non poño o vídeo incrustado é porque estes días está habendo algún problema cos vídeos, pero tede paciencia, que estou segura que dentro de nada estará resolto.
Unha das miñas citas obrigadas no verán desde hai moitos anos (polo menos desde que estudiaba no instituto) é a feira do libro antigo e de ocasión.
A feira do libro á que tampouco falto a principios de Agosto ten o encanto do novo, pero a do libro antigo é como abrir un sobre sorpresa.
Normalmente non é o lugar no que máis libros merco pero case sempre saio de alí polo menos cun exemplar, que en moitos casos é unha edición facsímil coma a deste ano: Diálogos sobre los Sistemas del Mundo (8€).
É case como voltar á libraría Vetusta, onde os libros simplemente se colocaban uns ao lado dos outros e podías atopar auténticas xoias a prezos sorprendentes… pero sen gato!
Pois si, tamén existen páxinas onde miden o número de persoas que acudiu a unha manifestación. O certo é que na actualidade é relativamente fácil a partir de fotos aéreas e o número de persoas que cabe nun metro cadrado (aínda que ate niso é difícil poñerse de acordo).
Parece ser que moitas das grandes series están tamén cheas de grandes científicos que decidiron transmitir os seus coñecementos traballando como guionistas. Esta é a explicación do que acabo de ler acerca de Futurama, onde se demostra un novo teorema matemático. Entrade na ligazón de orixe para coñecer todos os detalles.
Visto en FayerWayer.
Esta era a pregunta formulada en amazings a principios do mes de Agosto e aquí vos deixo algunhas das miñas reflexións alí publicadas. Desculpade a miña vaidade 🙂
Creo que o principal motivo polo que nos interesa a Ciencia é porque somos curiosos. Prantexámonos preguntas e necesitamos respostas. Unha vez coñecemos a resposta temos a necesidade de transmitila, nunha tentativa de comunicar o que cremos saber e evitar a perda de coñecemento.
Xa no plano máis persoal, eu de pequena collía sen permiso o Cheminova e o Scatron da miña irmá maior e facía programas inútiles en Basic co MSX. Moitos anos máis tarde no instituto, levaba un rigoroso diario de todas as prácticas que realizabamos nos laboratorios de Física, Química e Bioloxía, a pesar de que ninguén nos pedira que o fixeramos e por suposto nunca ninguén o leu (aínda o teño).
Despois un estupendo profesor descubriume o fascinante mundo da Física e aí fun, onde o mellor profesor que tiven fixo que me namorara para sempre da Óptica (grazas, Salva!). Tiven a oportunidade de investigar e escribir sobre todo o que aprendín alí e esta vez, si que houbo persoas que o leron (aínda que tampouco moitas, que xa sabemos como é isto 
).
Finalmente decanteime pola docencia na secundaria e comecei un blog de forma moi casual no 2004. No 2005 xa era unha ferramenta imprescindible para o día a día na aula e un valioso aliado para conseguir que os meus alumnos leran sobre temas sobre os que nunca lerían de forma voluntaria. Iso si, antes collerían unha serpe de cascabel que o rato para facer un scroll (como di o meu amigo Martín) por iso case todos os posts son dun par de parágrafos acompañados dunha imaxe. De vez en cando, e case sempre no verán, permítome escribir entradas máis longas coa certeza de que non as lerán, pero quizáis algún día…
Na casa temos máis do mesmo, dous físicos xuntos, un deles coleccionista de libros de ciencia ficción non poden dar nada bo e por iso tivemos que responder por que os líquidos adoptan a forma dos recipientes que os conteñen ao noso fillo maior cando tiña dous anos, por poñer un exemplo.
En fin, a ciencia sempre estivo presente na miña vida de forma moi especial enriquecéndoa día a día. Por que non compartilo escribindo sobre ela???
Queredes saber como se constrúe un viaduto? Non vos perdades a oportunidade de aprendelo coa colaboración de Julio M. Mancebo, enxeñeiro de C.C.P.
En este espacio vamos a intentar explicar a dónde se van buena parte de nuestros impuestos. Sí, hablamos de obras. Son costosas y molestas, pero al mismo tiempo imprescindibles para el desarrollo y prosperidad de un país. Hoy voy a acercaros a un tramo del AVE (tren de alta velocidad) a la altura de Padrón (A Coruña). Para ello comenzaremos con un vocabulario básico definido con pocas palabras y de uso común.
Si habéis entendido bien los conceptos, en la foto podéis ver un viaducto en construcción, con todas sus pilas y con varios tramos de tablero terminados. La estructura metálica que se intuye en la foto se denomina AUTOCIMBRA, y es la que hace de encofrado (molde) del tablero. En nuestro caso es una AUTOCIMBRA SUPERIOR, ya que está formada por una gran viga biapoyada que soporta el encofrado del tablero. Dicha viga se apoya en un tramo de tablero y en una pila. Una vez terminado el VANO (tramo de tablero entre dos pilas), se desplaza la AUTOCIMBRA a la siguiente posición con la ayuda de un mecanismo hidráulico. Dicha operación se repetirá tantas veces como vanos tenga el viaducto.
Tiven a gran sorte de asistir como alumna a un instituto (público) no que as prácticas de Fisica, Química e Bioloxía se realizaban semanalmente a partir de 3º de BUP (o voso bacharelato). Alí vin por primeira vez un xogo de portas de infravermellos que se empregaba para medir velocidades, unha cubeta de ondas coa que descubrimos a difracción, experimentei a medida de forzas cun dinamómetro e medín a aceleración da gravedade coa axuda dun péndulo.
Lembro unha ocasión na que a profe de Bioloxía nos encargou ao meu compañeiro de prácticas e a min que prepararamos unha disolución cunha concentración determinada mentres ela explicaba outra cousa. Ao rematar, puxémoslla ao lado da man no momento no que dicía que necesitaba un vaso de precipitados, e 
sen saber que aquel líquido era o resultado do noso traballo, botouno polo vertedoiro e continuou explicando.
Pero se hai algo que lembro das sesións de laboratorio no instituto son as prácticas de Química. Cando hoxe penso que pipeteabamos ácidos coa boca (NON O FAGADES XAMAIS) e que apenas empregabamos a báscula para medir substancias… Mediamos a “pouquiños” e eu tiña máis sensación de clases de cociña que de prácticas de Química. Así e todo, todos nós rematamos en perfecto estado de saúde o bacharelato, aprendimos un montón de cousas e tivemos a inolvidable experiencia de fabricar xabrón.
Co tempo tamén cheguei á conclusión de que aquelas prácticas estaban deseñadas para funcionar sempre e que seguramente por iso non era necesario medir e chegaba con traballar a base de “pouquiños”.
E outra de microsiervos que non ten desperdicio. Acabo de darme conta de que non os teño ligados en GÚSTAME. Será o seguinte que faga.
Ciencia + Tecnoloxía 