Chegamos ao Concello onde nos agardaba Andrea, a responsable do Centro de Artesanía Tradicional (CAT) que sería a nosa guía durante a visita. A idea inicial cando decidimos acudir ao CAT era coñecer a colección de ferramentas de oficios tradicionais que se expoñen alí de forma permanente. Para a nosa sorpresa, estaba tendo lugar un dos cursos de cestería que se imparten no centro e así tivemos a ocasión de coñecer a Antonio, o único cesteiro de formación tradicional que queda en activo en Galicia. El e os seus alumnos estaban a traballar en pezas que xa comezaban a tomar forma. Un luxo coñecer de primeira man as técnicas da cestería tradicional!

Coñecimos tamén as ferramentas empregadas polos ferreiros e os carpinteiros e chamou a nosa atención o feito de que non hai tanto tempo, as vaixelas eran de madeira pois a louza era obxecto de luxo. Podedes ver tamén na imaxe o tamaño dunha fechadura coa súa correspondente chave. Enorme, verdade?

Finalmente Andrea falounos dos alabardeiros e as tecelás. Contemplade o resultado dun traballo realizado por mans expertas.

Sabiades que eran poucas as persoas que podían colocar o urdido no tear? Parece ser que unha vez rematada unha peza, as tecelás cortaban os fíos sobre os que se montaba no tear a fin de gardar a urda para utilizar nas seguintes pezas.

O tempo voou escoitando a Andrea falar de artesanía tradicional e tivemos que marchar a comer. Mario, o noso chófer, levounos de volta ao instituto onde Ana, sempre tan riquiña, deixou que fixeramos tempo na cafetería ate que tocou o timbre anunciando o fin dunha boa xornada. Agardo que teñades desfrutado da visita tanto coma eu!!!

8:50 do luns 27 de Abril. Todo listo! Saímos para Vigo!

Chegamos unhas dúas horas máis tarde á entrada de Citroën onde nos agardaba Romina, a nosa guía para realizar a visita. Poñemos as punteiras de goma, a bata, o chaleco, as gafas de protección e accedemos a unha das zonas onde se realizan soldaduras de pezas. É impresionante comprobar a precisión coa que traballan os robots nunha coreografía perfecta para ensamblar as diferentes pezas que conformarán a carrocería do automóbil. Algunha chispa salta ate onde estamos nós dando sentido ao equipo de protección que puxemos antes de comezar a ruta.

Saímos cara a seguinte etapa. Agardamos ver todo o proceso de fabricación coa excepción da fase de pintura pois, nos informa Romina, teriamos que cambiar de indumentaria de novo e non parece que vaia sobrar o tempo. Facemos unha parada para observar atentamente como se coloca o motor. A nosa guía cóntanos que estes veñen previamente montados e de aí pasamos a un dos momentos máis sorprendentes, a etapa de embutición. É incrible ver como os moldes actúan sobre as planchas de aceiro para conformar as diferentes pezas do automóbil. Sorpréndenos o pouco espesor das láminas de aceiro (apenas 5 mm). Na imaxe, unha das poucas que nos permitiron sacar, podemos ver un dos primeiros moldes que se empregaron na fábrica. Cos moldes actuais todo resulta máis fácil.

Chegamos á seguinte parada na que vemos como se colocan os cristais e as portas dos diferentes modelos. Os coches van tomando forma diante dos nosos ollos.

Chegamos ao final da visita onde os automóbiles xa rematados pasan unha serie de tests para comprobar que todo funciona correctamente. Romina coméntanos que aqueles que non pasan satisfactoriamente os controis son revisados de novo para solucionar os problemas e que nalgunhas ocasións, poucas, é necesario desfacer totalmente o vehículo para comezar de novo.

Actualmente prodúcense 1654 automóbiles cada día na planta que acabamos de visitar. Este dato é aínda máis sorprendente se temos en conta que nas primeiras instalacións de finais dos anos 50, a produción era dun coche por día. Sabedes canto se tarda en fabricar un dos vehículos que se producen en Vigo? Da orde de dúas horas. Incrible, verdade?

Despedímonos de Romina dándolle as gracias por ser unha excelente anfitriona e pola súa infinita paciencia á hora de dar resposta a todas as preguntas que lle prantexamos, e saímos cara ao Centro de Artesanía Tradicional.